Zij hadden stinkend rijk kunnen zijn

07 sep 2010  |   MT.nl  
Technologie, cijfers, cfo's

Niet iedereen wordt rijk van een briljant idee. Hoe sommige stille gezichten achter wereldproducten miljarden misliepen.

Menig uitvinder is binnengelopen dankzij een goed idee. Zoals John Harvey Kellogg, bedenker van de cornflakes, James Dyson, uitvinder van de gelijknamige stofzuigers, Lewis Edson Waterman van de moderne vulpen, en Ransom Eli Olds, die met de Oldsmobile de eerste autobouwer was die in grote aantallen produceerde.

Andere uitvinders - zoals Adolphe Sax, van de saxofoon en Rudolf Diesel - die weliswaar miljoenen verdiende met zijn uitvinding van de dieselmotor, maar dit kwijtraakte door technische problemen en geldverslindende processen wegens patentrechten -, worden wel erkend als bedenkers, maar hebben er geen rooie cent aan overgehouden.

Maar het kan slechter: er zijn ook uivinders van geniale producten, die zowel geld als glorie misliepen, een ander ging er met hun buit vandoor. MT zet een aantal van deze onbekende helden op een rij.

1 van 7

Chips

Wie: George Crum

Een chipje. Weinig mensen op de wereld die nog nooit een zoute versnapering in hun mond hebben gestopt. De onvoorstelbare populariteit van dit product heeft de bedenker echter nooit een fortuin opgeleverd.

Het is een stukje productgeschiedenis om van te smullen. Tegelijkertijd kleeft er een negatief randje van discriminatie aan. Het eerste chipje dateert van halverwege de negentiende eeuw en is het gevolg van... een cynisch grap. Gebakken aardappelschijfjes gelden in Amerikaanse eetgelegenheden dan als ware delicatesse. George Crum runt een eethuis. Hij krijgt het aan de stok met een ontevreden klant – volgens de overlevering gaat het om de rijke en van oorsprong Nederlandse ondernemer Cornelius Vanderbilt – die klaagt over zijn voorgeschotelde maaltijd. De aardappelschijfjes vindt hij te dik, te klef en onvoldoende gezouten. Restaurantchef Crum krijgt het bord retour en snijdt de plakjes met frisse tegenin dan nog maar een fractie dunner. Wanneer de klant het bord opnieuw terugstuurt, is voor Crum de maat vol. Zwaar beledigd snijdt hij de schijfjes filterdun en bakt ze vervolgens nog eens flink door. Tot slot verdwijnt er ook nog een extra lading zout op het eten. Ziezo, denkt Crums. Dat zal hem leren! Tot zijn stomme verbazing is Vanderbilt echter razend enthousiast over de knapperige snack. Crum’s potato chips krijgt al snel een vast plekje op het menu van Moon’s Lake House.

Hoewel Crum later zijn eigen restaurant opent, wordt de bedenker van chips nooit een gefortuneerde burger. Reden? Zijn afkomst. Als Afro-Amerikaan is het hem in die dagen niet toegestaan om een patent aan te vragen. Het is Herman Lay die in de jaren twintig van de vorige eeuw chips van de restaurants naar de kruidenierwinkels brengt. Wat Crum niet was toegestaan, lukt deze handige ondernemer wel. Hij wordt stinkend rijk met de knapperige snack.

Interessant boek: Dutch Patents Act 2010 van het Nederlands Octrooibureau, met alle recente wetswijzigingen t/m april 2010

Gegevens ontvanger
Naam ontvanger:
Email ontvanger:
Jouw gegevens
Naam:
Email:

reacties

(0)
reageer op dit artikel


Neem de code over:

 

 
Volg MT op Facebook
X