Terwijl de digitale revolutie deze eeuw echt op stoom kwam, heeft de wetmatigheid die deze vooruitgang dreef, iets van zijn glans verloren. De wet van Moore, een verdubbeling van de rekencapaciteit van microchips elke 18 maanden, is sinds enkele jaren niet echt meer geldig. In plaats daarvan hebben chipmakers dit probleem ondervangen door meerdere chips naast elkaar te plaatsen. Het grote voordeel van de wet van Moore was dat softwaremakers erop konden rekenen dat de hardware sneller zou worden en hun slecht geschreven software toch goed zou draaien. Nu moet software geoptimaliseerd worden. "Dat is veel meer werk dan we dachten."

Graham stelt daarom voor de wet van Moore in ere te herstellen. Hiervoor zou iemand een compiler, de intermediair tussen hogere programmeertalen en de machinecode, moeten ontwikkelen die het voor de software-ontwikkelaar laat lijken of hij niet met meerdere chips te maken heeft maar slechts met een enkele. Het zou natuurlijk ook kunnen dat er een doorbraak komt in de ontwikkeling van de kwantumcomputer. Theoretisch zou het dan mogelijk worden bepaalde berekeningen veel sneller uit te voeren waardoor de grenzen van de rekenkracht weer worden verlegd.