Tot hij 32 was, werkte Nick Jue iedere zaterdag in zijn vaders herenmodezaak. Daar ontwikkelde hij het incasseringsvermogen dat hem nu van pas komt als directeur van ING Nederland. "Voor 100 gulden mocht iedereen mijn vader een schop onder zijn kont geven."

 
Een dag voor wij hem spraken, maakte ING bekend 2.700 banen te gaan schrappen, ondanks een winst van 1,7 miljard euro. De 46-jarige Nick Jue, sinds 4 jaar directievoorzitter van ING Nederland, zal er wel eens een flinke kluif aan ­kunnen gaan hebben.
NATURE NURTURE

Welke invloeden 'vormen' de topman of -vrouw? Management Team en The Executive Network onderzoeken in een reeks interviews samen de aloude vraag naar nurture en nature van onze ceo's en de invloed daarvan op hun carrière.

> alle interviewsMensen ontslaan, het is een vaardigheid waar hij al mee te maken kreeg toen hij 32 was. Veel eerder dan hij zelf wilde. Zijn vader, eigenaar van de Rotterdamse herenmodezaak Windsor House (‘Voor al uw pakken, tot ƒ1098,=’), vertelde hem toen dat hij dodelijk ziek was. “Hij zei: het is over en sluiten, Nick.” En meteen daarna: “We moeten af van de winkel, hè?” Het was aan de jonge Jue, zelf net aanstaand vader van zijn eerste dochter, om zijn managementkwaliteiten te laten gelden: “Ik had geen idee hoe dat moest, mensen ontslaan.”

In luttele weken levert Jue daarna met zijn twee jongere zussen het pand op, sluit de ­boeken van de BV, en zet een punt achter zijn jeugd. Negen dagen na de diagnose neemt Jue afscheid van zijn vader.

Emotioneel zwaar, “maar ook hartverwarmend”, waren de reacties van de klanten in de laatste dagen van de winkel waar hij in de jaren ervoor ­zoveel tijd doorbracht: “Er waren klanten die de korting van de uitverkoop weigerden, die gewoon vijf pakken kochten voor de volle prijs. Dat deed wel iets met me. En nog steeds kijk ik even de winkel in als ik Rotterdam binnenrijd. Er zit nu een ­Domino’s Pizza, maar soms lijkt mijn vader nog in zijn kantoortje te staan.”

Zonder klagen

De winkel, in 1952 opgericht door zijn opa, speelt een belangrijke rol in Jues jeugd. Vanaf zijn vijftiende tot zijn 32ste, als hij al lang en breed hoofd Marketing is bij de Postbank, werkt hij er iedere zaterdag. Zonder klagen. Hij zet koffie voor de cliëntèle, neemt maten op, zoekt passende kostuums, dassen, pantalons of shirts en rangeert de rekken nadat de klant is uitgezwaaid. Terwijl Nick met pa zijn ­eerste biertje neemt, is het weekend alweer half voorbij. Maar de buit, zaterdagen waren goed voor 40 procent van de weekomzet, is binnen. En Nick krijgt zijn deel: afhankelijk van de omzet tussen drie en vijf tientjes; genoeg voor een avondje uit.

Behulpzaamheid. Klantvriendelijkheid. Nooit in conclaaf gaan met klanten. Dat is wat Jue er naar eigen zeggen geleerd heeft. Hij onderstreept dat met een anekdote. Een klant wilde een pak, maar ‘natuurlijk niet een pak zoals een verkoper zou dragen’. Jue: “Mijn vader slikte die belediging en zei: ‘Natuurlijk, meneer, ik zal een passend pak voor iemand van uw statuur zoeken'. Toen de klant weg was, hadden wij duizend gulden verdiend.” Lachend: “Mijn vader was bereid voor 100 gulden iedereen hem een schop onder zijn kont te laten geven.”

Glans verloren

Van dat incasseringsvermogen kunnen veel bankiers nog wat leren, vindt Jue. Nu de financiële sector veel glans heeft verloren, komt zijn detailhandelservaring hem goed van pas. Eind 2008, pal nadat ING 10 miljard euro staatssteun ontving, was het Jue die in tv-programma’s als De Wereld Draait Door tekst en uitleg mocht geven. Het jaar erop bezocht hij tientallen van de 120 Financiële-Informatie­avonden die de bank organiseerde 'van Dokkum tot Terneuzen en van Purmerend tot Roermond'. Hij stond er vaak zelf zijn veelal verontwaardigde klanten te woord, een klus waar hij zich 'met plezier' voor leende.

De communicatieve Jue floreert dan ook in operationele en marketingfuncties. Na een studie economie en een master marketingmanagement wil hij eigenlijk aan de slag als bedrijvendokter. “Joep van den Nieuwenhuyzen, dat wilde ik worden, bedrijven beter maken.”
Geheel in contrast daarmee wordt hij trainee bij KPN. Na drie jaar stapt hij op advies van een vriend over naar de Postbank: de start van een lange beklimming van de bancaire ladder. Een klim waarbij het fortuin hem vaak goed gezind is, erkent hij zelf. “Ik heb de mazzel gehad dat toen ik aan een nieuwe stap toe was, mijn baas steevast opstapte.”

Lees verder: