Hij staat bekend als de redder van de Nederlandse banken. Nu is Ronald Gerritse voorzitter van de AFM. Mede dankzij zijn gewetensvolle gereformeerde moeder. En dankzij de koelbloedigheid, ook onder grote druk, van zijn vader. ‘Wij Gerritses zijn voor de duvel niet bang.’

Dat Ronald Gerritse in de top van de ambtenarij zou belanden, was bepaald geen uitgemaakte zaak. In het gezin waarin hij in 1952 in het Utrechtse Jutphaas werd geboren, draaide alles om de toen nog exotische luchtvaart. Zijn vader Arie was boordwerktuigkundige – technicus en spreekwoordelijke ‘derde man’ in de cockpit – en vloog de hele wereld over. De verhalen waar hij mee terugkwam, spraken bij de kleine Ronald zeer tot de verbeelding. “Voor mij als kind was hij de held. Als hij thuiskwam, was het feest.”

NATURE NURTURE

Welke invloeden 'vormen' de topman of -vrouw? Management Team en The Executive Network onderzoeken in een reeks interviews samen de aloude vraag naar nurture en nature van onze ceo's en de invloed daarvan op hun carrière.

> alle interviewsHet waren spannende tijden. Als er ergens een kist neerstortte, duurde het vaak dagen eer de namenlijsten van de bemanningsleden de vele KLM-gezinnen bereikten in Badhoevedorp, waar het gezin vanwege vaders beroep naartoe verhuisde. “Mijn moeder en alle andere vrouwen in onze flat zaten dan nerveus gekluisterd aan Hilversum 1. Dat waren echt drama’s.”

Dat Gerritse junior uiteindelijk niet koos voor dezelfde Peter Stuyvesant-wereld, had misschien te maken met zijn twee linkerhanden. Vader kon als een jongetje opgaan in condensatoren, transistoren en soldeerbout. Zo bouwde hij ­zonnepanelen uit gerecyclede verwarmingsradiatoren, een installatie die met een lampje aangaf dat er post in de brievenbus zat, en zelfs een compleet orgeltje voor zijn enige dochter. Gerritse: “Dat orgeltje kreeg hij echter niet gestemd. Daar was-ie te technisch voor. Dan zei hij: ‘De frequenties kloppen toch? Kijk maar in het elektrisch schema.’ Technisch was hij, maar voor muziek had mijn vader geen oren.”

Gereformeerd

Meer dan van zijn ‘niet onredelijke, wel strenge’ vader leerde de jonge Gerritse echter van zijn gereformeerde, zorgzame en conflictmijdende moeder. Gerritse moest zich in Badhoevedorp wapenen ­tegen klierjochies uit andere wijken of van niet-protestante scholen die hem in hun zuilenoorlogje niet altijd ontzagen. Dat dreef zijn vader soms tot vertwijfeling. “Mijn vader zei: ‘Jij geeft te snel op. Jij bent een Gerritse, kom op voor jezelf!’”

Zijn meer praktisch ingestelde moeder kwam liever met het advies om wat aan het zelfvertrouwen te doen en op judo te gaan. Gerritse behaalde gele band met groene slip, maar de sport was aan hem niet besteed. Zelfvertrouwen ontwikkelde hij weliswaar, maar hij dook liever in de boeken. Met moeder viel in elk geval te onderhandelen, tegen vader keek hij meer op. Dat hij de studie economie koos, heeft hij ook aan zijn moeders verantwoordelijkheidsbesef te danken. “Werk dat ik doe moet wiskundig of in elk geval ingewikkeld genoeg zijn om leuk te blijven. Daarnaast moet het ook altijd ergens over gaan, ertoe doen.”

Geen ijdelheid

Ook op een andere manier kreeg hij een protestante eerbied voor het staatsambt mee, en met name voor de tucht ervan. Gerritse is vurig als hij het zegt: “Ik lieg nooit. Ik jok nooit. En ik lek nooit. Ik ben van de klassieke soort. Een ambtenaar doet zijn werk en komt niet op tv, zeker niet uit ijdelheid.” Het is een eigenschap die hem in zijn loopbaan in de kaart heeft gespeeld. Hij bereikte de ambtelijke top in 1996 toen minister Ad Melkert hem tot secretaris-generaal van Sociale Zaken benoemde. Onder minister Hans Hoogervorst stapte Gerritse in 2003 over naar de top van Financiën, waar diens opvolger Wouter Bos hem in 2008 ook de Thesaurie – de schatkist – toebedeelde.

In die dubbelfunctie stapte Gerritse uit de relatieve luwte recht in het oog van de zich opbouwende orkaan. Gerritse was er betrokken bij de nationalisatie van Fortis Bank en de garantstellingen en kapitaalinjecties voor ING, Aegon, SNS Reaal en NIBC. “Het waren militaire operaties”, blikt hij terug. “Er was geen discussie over wat ons te doen stond. Er kwam een besluit en er stond een team om dat uit te voeren.”

Het is die zelfbeheersing die de reden was dat Jan Kees de Jager hem vorig jaar beloonde met het AFM-voorzitterschap. Gerritse moet er de verpersoonlijking worden van de gewenste matigheid in de financiële sector. Toch is de bedaarde Gerritse tevens een nonconformist en ook een verstokte roker. Tijdens het interview frommelt hij ongedurig aan het suikerpapiertje bij zijn koffiekopje. Dat dat iets te maken zou hebben met de onzekerheid die hij als jongetje had, ontkent hij. Maar nu hij verantwoordelijk is voor het toezicht op een sector die in de volle schijnwerpers staat, zal blijken hoeveel bloed van een ‘echte Gerritse’ door zijn aderen stroomt.

Lees verder: