We kent niet de verhalen over Hannibal die met een kudde olifanten over de Alpen trok en daarmee de Romeinen in 218 voor Christus in de rug verraste? Het is op afstand de meest heroïsche veldtocht uit de militaire geschiedenis. Dat na de tocht nog maar 7 van de 37 olifanten over waren en dat van het leger – oorspronkelijk 100.000 man sterk – nog 30.000 zielen resteerden, deerde niet. Toch is deze mars niet zijn ultieme en meest creatieve prestatie. Dat is de slag van Cannae, in het zuiden van Italië. Hij stond tegenover een legermacht die twee keer zo groot was als de zijne. Acht uur later waren er 50.000 dode Romeinen.

De truc: het romeinse leger gedroeg zich voorspelbaar en concentreerde alle slagkracht in het centrum. Hannibal daarentegen deed iets wat geen generaal voor hem ooit had gedurfd: hij versterkte één flank en verzwakte zijn eigen centrum. Maar met die ene sterke flank baande hij zijn weg tot achter de romeinse linies en viel hen van achter aan. Precies daar waar de vijand het meest kwetsbaar was. Hannibal toonde zich daarmee een vroege, creatieve out-of-the-box-denker. Hij vroeg zich af ‘waarom doen we het zo en niet anders?’ Die vraag is het begin van elk creatief proces.