Eens was de Walkman echt niet weg te denken uit het straatbeeld. De koddige koptelefoons pletten draconisch getoupeerde haardossen. Dit was het directe gevolg van het doorzettingsvermogen van toenmalig Sony topman Ibuka. Echt nieuw was de Walkman niet. Een draagbare taperecorder voor professioneel gebruik bestond al twee decennia. Log en onhandig. Maar Ibuka had er wel één. Voor tijdens die lange vliegreizen. Zijn TC-D5 was onpraktisch. Maar het heeft dan een voordeel als je de baas bent. Je geeft gewoon je technische afdeling de opdracht een kleinere variant te ontwikkelen. De winst werd gehaald door de opnamefunctie achterwege te laten en de koptelefoon te down sizen tot ‘slechts’ 50 gram. Voor de launch van de Walkman in 1979 kreeg de pers de gelegenheid het ding te testen. Of dat slim was? De oordelen waren unaniem vernietigend. De Walkman leek een doodgeboren kindje.  Wie wil er nou zo’n ding zonder dat je kunt opnemen?

Sony verkocht in 10 jaar tijd vijftig miljoen exemplaren.