Het non-alcoholische alternatief

Apotheker Dr. John Pemberton ontwikkelde onder druk van een stengere alcoholwet een non-alcoholisch alternatief op de door hem verkochte French Wine Coca. French Coca Wine was een alcoholische imitatie van de destijds populaire Franse Vin Mariani. Het moest een publiekslokkertje worden, waarmee hij zich kon onderscheiden van de concurrentie. Pemberton bouwde op zijn verleden als chemicus en begon in zijn kelder met het mixen van allerlei ingrediënten.

De toevoeging van suiker

Dr. Pemberton maakte na een lange reeks tests uiteindelijk een siroop van onder meer citroenzuur, water, kolanoten en extracten uit cocaïnebladeren. Dankzij de toevoeging van veel suiker smaakte het zoet en daardoor was de drank aantrekkelijk genoeg voor consumenten. De kleine substantie cocaïne en de in kolanoten aanwezige cafeïne hadden een stimulerende werking op de geest.

De productie van Pemberton's French Wine Coca werd voortgezet tot 1888. Merkwaardig genoeg werden er in 1887 tot 720 flesjes Wine Coca per dag verkocht, wat de verkoop van de nieuwe Coca Cola destijds nog ver overtrof.

De magie rond cocaïne

Pemberton prees zijn cola eerst aan als een middel tegen kwaaltjes als vermoeidheid en hoofdpijn. Omdat de Amerikaanse burgeroorlog een aanslag had gevormd op de fysieke conditie van veel mannen en er tijdens de opkomende Industriële Revolutie veel harde arbeid moest worden verricht, was dat een zeer belangrijke eigenschap.

Het gerucht deed de ronde dat Pembertons cola cocaïne bevatte. Dat was ook zo, maar de hoeveelheid was te verwaarlozen. Pemberton deed er echter weinig aan om dat gerucht te ontkrachten. Het was een vermeende eigenschap die de verkoop van de drank alleen maar ten goede kwam. Arbeiders voelden zich er geestelijk beter door, ook al was dat voor een groot gedeelte ook aan het placebo-effect te danken.

Businesspartner Frank Robinson

Pemberton betrok een belangrijke vennoot bij zijn bedrijf Pemberton Chemical Company, boekhouder Frank Robinson. Een gouden greep, want Robinson bleek één van 's werelds eerste marketinggenieën te zijn. Hij bedacht de eerste reclameuitingen, die de drank bekend maakten als dorstlesser en geestverfrisser. Robinson bedacht bovendien de naam Coca-Cola, omdat hij de naam goed vond klinken. Daarnaast is het een verwijzing naar de cocabladeren en kolanoten, die deel uitmaken van de ingrediënten. De naam deed ook de indruk versterken dat cocaïne een hoofdbestanddeel was.

De verspreiding via soda-fountains

Pemberton sloot een deal met Willis E. Venable, die destijd gold als de sodawater-king van Atlanta. Hij had de leiding over de grootste soda fountain van de stad. Na een paar aanpassingen sloeg de drank daar voor het eerst bij een grotere massa aan. Het leverde Pemberton in zijn beginjaar zo'n 13 verkochte glazen per dag op en hij ontving daar ongeveer 50 dollar voor.