‘Rang is alleen rang is alleen rang als er rang opstaat, rang!’

Zoals bij veel merken met een comeback is het ook bij Rang niet zozeer de smaak, het formaat of de prijs die zorgt voor het perfecte nostalgia-gevoel, maar met name de reclame die zich in ons collectieve geheugen heeft vastgeketend.

Alleen al zo’n niet kapot te krijgen slogan als die van Rang rechtvaardigt natuurlijk al een herintroductie. Maar makkelijk ging dat niet. Rang, dat in 1949 voor het eerst op de markt werd gebracht, maakt na 1988 een behoorlijke zwerftocht, nadat de eigenaars van Tonnema (ook bekend van KING pepermunt: Kwaliteit in Niets Geëvenaard) hun aandelen verkochten aan Van Nelle. Rang en KING werden zo familie van Droste en Venz. Maar niet voor lang, want niet lang daarna kwam Van Nelle onder de paraplu van Sara Lee/DE. En aangezien zij niets hadden met zoetwaren, kwam Tonnema weer in de etalage en werd het in 1990 verkocht aan CSM, waar de merken werden ingedeeld bij de Red Band Venco Groep. Het is ook in deze tijd dat Rang eventjes een uitroepteken in de naam krijgt. In 2005 wordt de zoetwarendivisie van CSM, inmiddels RBV Leaf geheten, weer verkocht aan investeringsmaatschappij CVC, die het op zijn beurt weer van de hand doet aan Confectionery Partners Netherlands, kortweg Copar geheten. Dit bedrijf, gevestigd in het Brabantse Raamsdonksveer, ook bekend van het al even klassieke dropmerk Italiano, probeert nu het merk weer nieuw leven in te blazen.

Zonder uitroepteken dit keer, maar sinds kort wel in een stazak. En nu ook in fruitgums en fruitjellies, met écht fruitsap. En wat wij nooit geweten hebben: Rang blijkt een vrouwenmerk, aldus de site van Copar, waar staat dat ‘Rang zich richt op de vrouw die Rang nog kent van vroeger en fijne herinneringen heeft aan deze goede oude tijd.’ 

Volgens de brandmanager herinnert Rang veel mensen aan opa en oma. Dat moet genoeg zijn voor nieuwe verkoopsuccessen, denkt ze. Deze uitspraak roept bij ondergetekende overigens vooral andere herinneringen op. Zijn oma had namelijk geen Rang in de snoeppot, maar van die snoepjes met van die halve spreekwoorden erop. En dat je dan in de pot op zoek mocht naar de andere helft, of – nog veel leuker – zelf nieuwe spreekwoorden mocht maken. IJsbonbons, noemde oma die. Maar wie maakte die snoepjes nou toch? Reacties zijn van harte welkom.