Het theoretiseren over leiderschap begon in de negentiende eeuw. De figuur van ‘de leider’ paste bij het romantische ideaal van de ‘supermens’ die met zijn unieke talenten de geschiedenis een andere wending geeft. De Schotse intellectueel Thomas Carlyle omschreef de leider breedsprakig als ‘de schepper van alles dat de gewone man wil doen of wil bereiken; al datgene dat in de wereld tot stand is gebracht is het materiële resultaat, de praktische realisatie en belichaming van de Ideeën die de Grote Mannen de wereld in zonden.’

In het boek On Heroes, Hero-Worship and the Heroic in History beschrijft Carlyle de levens van de grootsten der grote mannen (vrouwen kwamen niet in aanmerking). Het is een bont gezelschap van profeten, dichters, kerkleiders en staatsmannen. Opvallend afwezig in het rijtje zijn de bestuurders van de industriële ondernemingen en handelshuizen die een belangrijke stempel drukten op de Victoriaanse tijd waarin Carlyle leefde. Dat was geen toevallige omissie. Leiderschap werd simpelweg niet geassocieerd met zoiets ordinairs en werelds als het bedrijfsleven.