Haar jeugd was harmonieus, zorgeloos en vol van fantasie. En ook nu houdt Merel van Vroonhoven niet van conflicten.

Als klein meisje koesterde het NS-directielid een fantasie. Als ik later groot ben, dacht ze, dan heb ik een heel groot huis. “Met een tuin. En in die tuin staat een grote schuur. Daar woont een nijlpaard. Míjn nijlpaard.”

Haar liefde voor het nijlpaard was in haar eerste levensjaren groter dan de praktische bezwaren. “Als mijn ouders me vroegen: en met wie ga je dan trouwen? Dan zei ik: geen idee… Wie wil er nou trouwen met een meisje met een nijlpaard in de tuin?”

Kikkervisjes

Zorgeloos was haar jeugd. In de polders van Strijensas, een gehucht in de Hoeksche Waard, ving het latere directielid van de Nederlandse Spoorwegen ‘eindeloos kikkervisjes’, ze viste er ‘s zomers, leerde er schaatsen en paardrijden.
Vader was als chirurg dagelijks bezig met ziekte en dood, maar nam zijn werk nooit mee naar huis. Het belangrijkste wat Merel van haar vaders werk bemerkte, waren zijn arbeidstijden: het gezin wachtte met de avonddis tot vader de laatste hechting had gelegd. Niet zelden schoof hij pas na 9 uur ’s avonds voor de maaltijd aan. Tot die tijd was het gezin “één groot huishouden van Pippi Langkous, met de keuken vol brooddeeg en verkleedpartijtjes af en aan”. Voor de kleine Merel een droomjeugd.

Na haar middelbareschooltijd – aan het Maurick College in Vught – studeerde Van Vroonhoven in Delft. Wonend in een huis met elf andere dames van studentencorps Phoenix, studeerde zij Geofysica. En ontmoette zij haar latere man. Met haar bul op zak verruilde Merel haar elf huisgenotes voor één man en haar vrije leven voor een baan bij de ING Groep. In 2002, toen zij inmiddels marketing­directeur van Nationale Nederlanden in Polen was, werd ze gepolst om de pensioentak van dat bedrijf in Nederland te leiden. En zo trad ze op 34-jarige leeftijd toe tot de directie van de verzekeraar. Ook werd ze moeder van twee kinderen. Haar leven veranderde.

Één groot verdriet

Op haar 40ste – ze was net lid van het MT van ING Investment Management geworden – scheidde het stel. Van Vroonhoven: “We keken elkaar aan en beseften dat het niet goed zat. De keuze was óf samen elkaars leven zuur te maken óf harmonieus uit elkaar te gaan.”

De echtscheiding, in Van Vroonhovens woorden ‘één groot verdriet’, zette haar aan het denken. Aan haar eigen ouders die nog altijd twinkelingen in hun ogen krijgen als ze elkaar zien. Maar vooral aan haar jeugdjaren, vol van haar eigen dromen. Aan haar nijlpaard: Wie wil er nu trouwen met een meisje met een nijlpaard in de tuin? Op haar 40ste verjaardag werd het haar even te veel. “Ik dacht: daar zit je dan! Ogenschijnlijk succesvolle zakenvrouw. Met een mooie directiefunctie. Alles voor elkaar. En kijk eens hoe succesvol ze nou echt is…”

Reizen

Ze besloot een reis te boeken: met de Trans-Siberië Express naar Mongolië. Dat reizen is sindsdien een hartstocht. Met haar inmiddels 70-jarige moeder reisde ze vorig jaar van Istanbul naar Amman. Avontuur houdt het meisje in Van Vroonhoven springlevend. Vanaf haar hoge hakken – in een prominent in haar woning staande vitrine pronken 32 vooral roodkleurige pumps – beschouwt zij de wereld met haar verbeeldingskracht. “Ik geloof dat alles zijn functie heeft. Alles wat er in mijn leven gebeurt, is op een of andere manier met elkaar verbonden.”

Zo ook de belangrijkste les in haar leven, die ze aan haar vader te danken heeft. Op de middelbare school was Merel een ‘heel serieus meisje’: “Ik deed van alles. Zong in een band. Speelde hockey. Deed toneel. Toen ik ook nog een achtste vak wilde doen, greep mijn vader in. Hij zei: dat kun je doen, maar het is ook belangrijk dat je een leuk mens bent. Er is meer dan alleen maar hoge cijfers halen. Dat is typisch mijn vader: Een aardig mens zijn vindt hij belangrijker dan ambitie.”

Harmonie

Nog altijd hoopt Van Vroonhoven “een aardig mens te zijn”. Ze is, zo erkent ze, van nature geneigd “de harmonie te bewaren.” Het is een eigenschap die past bij haar directiefunctie bij NS. De levensles van haar vader klinkt door, ook nu ze verantwoordelijk is voor het vastgoed en de retail van de stations, het hogesnelheidsverkeer en het buitenlandbedrijf van NS. “Mijn vader zei altijd dat je geregeld een streep in je agenda moet zetten. Dus niet nóg een vergadering. Niet nog een achtste vak volgen.”