Als nakomertje leerde René van der Bruggen knokken. Nu zijn loopbaan als Imtech-ceo ten einde loopt lijkt hij meer op zijn vader.

Het leven was overzichtelijk toen René van der Bruggen opgroeide: de moestuin lag achter het ouderlijk huis in Mill, in de kelder stonden weckpotten vol groente en fruit en naast de linnenkast hingen de worsten te drogen. Maar als de avond viel, en het avondmaal dampte, ontaardde de gemoedelijkheid. Van der Bruggen: “Het was altijd heibel.”

Aan een lange houten tafel zat vader, met moeder ter linker- en opa ter rechterzijde. Daarna kwamen de tien kinderen in volgorde van geboorte; René aan het eind. Vader sneed een stuk vlees af en ­passeerde de schaal naar moeder, vervolgens naar opa en daarna naar alle zussen en broers. Van der Bruggen: “Ik zag de voorraad met de minuut slinken. En als de schaal dan eindelijk bij mij aankwam, was al het vlees meestal op!” De Imtech-ceo wordt nog steeds geagiteerd als hij er over vertelt. “Ja, lach er maar om. Een warm gezin noemden ze ons, met zijn dertienen. Maar als het op het vlees aankwam, ho maar!” 

Knokker

De kleine René, die in 1947 in Mill werd geboren, werd er wel een knokker van. Vader, toen 47 jaar oud, was als directeur van de school voor Uitgebreid Lager Onderwijs (ulo) een notabele in het dorp, en het gezin had aan zijn functie het huis te danken – een soort pastorie bij het naast de kerk gelegen schoolgebouw.

Voor vader was de vorming van zijn kinderen van het grootste belang, althans, dat gold vooral zijn drie zonen. René was dan ook, net als zijn broers, voorbestemd voor het gymnasium. 
Het bleek echter geen goede match. Het Canisius in Nijmegen, de stad waarvoor vader omwille van zijn zoons zijn baan en woning in Mill verruilde, legde de jonge René liefst tien vakken op. Maar school “interesseerde me niets”, zegt hij nu.

NATURE NURTURE

Welke invloeden 'vormen' de topman of -vrouw? Management Team en The Executive Network onderzoeken in een reeks interviews samen de aloude vraag naar nurture en nature van onze ceo's en de invloed daarvan op hun carrière.

> alle interviews

Echte hartstocht kende René voor voetbal, als linkshalf bij de A-junioren van NEC. Zijn vader verbood hem echter te trainen, bang als hij was voor slechte studieresultaten. En dus trainde hij clandestien: “Hoe vaak ik niet ’s avonds uit het raam klom, terwijl vader dacht dat ik studeerde…” 

Kastijding

Behalve een vleesgevecht werd elke ­maaltijd in huize Van der Bruggen ook “een soort gemeenschappelijke kastijding. Tijdens het eten kregen we ­allemaal op onze donder voor wat we die dag hadden uitgevreten.” Moeder gaf met een houten kledinghaak al naargelang de ernst der overtreding een vijf-, tien- of vijftiental ‘lellen’ op het achterwerk. Maar dan was het ook over, aldus Van der Bruggen. “Met moeder had ik geen problemen.” Bij vader was dat anders, die kon langer teleurgesteld zijn. “Dan zei hij dagenlang niets tegen me. Dat zat me nooit lekker.”

Het knokken dat hij van thuis meekreeg, kwam hem later vaak van pas. Zoals die keer bij zijn eerste werkgever ­Bredero, dat toen net het Utrechtse Vredenburg had geïsoleerd en met claims vanwege lekkage te maken kreeg. Koortsachtig zochten de ingenieurs naar een lek, maar al hun inspanningen waren tevergeefs. En toen verscheen Van der Bruggen. Net 30 jaar, zijn dr.ir. titel net op zak, zei hij: “Dat lekwater van jullie, dat is niets anders dan condens.”

De enkele beglazing werd dubbel, de claims ingetrokken, Van der Bruggen gepromoveerd tot bestuursadviseur. Geen ontwerp ging meer buiten hem om. “Mijn reputatie kon niet meer stuk. Thuis stelde ik niet veel voor, hier was ik ineens het geleerde mannetje naar wie iedereen luisterde.”

Bij Internatio­Müller, waar hij nadien sectordirecteur Werktuigbouw werd, greep hij begin jaren 90 zijn kans: hij ­integreerde er alle installatiedochters en legde zo de basis voor het huidige Imtech. In 2002 werd hij ceo bij dat ‘nieuwe’ bedrijf. Met de zak geld, die resteerde na het afstoten van de farma- en chemiedochters, pleegde hij sindsdien 82 acquisities: omgerekend elke anderhalve maand één deal.  

Driftbuien

Inmiddels stelt Van der Bruggen een ­ander mens te zijn. Driftbuien heeft hij niet meer, knokken hoeft niet meer, ­voetballen wil hij niet meer. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar hij lijkt als ceo wel degelijk op zijn vader. Zoals zijn ouders tien kinderen voedden, zo waakt hij nu over een tienhoofdige Executive Council. En zo teruggetrokken als vader thuis, zo stelt Van der Bruggen jr. ook te zijn tijdens managementvergaderingen. Zijn trots uit hij niet, en als man die al een kwart eeuw zijn bedrijf vormgeeft, is zijn gezag in Gouda onaangetast. Net als ooit dat van de ulo-directeur in Mill…