U heeft vast wel eens via de mail afgezegd voor een interland.

“Nee, dat heb ik nooit gedaan. Mijn vriendin heeft meer verstand van voetbal dan ik. Ik zou niet eens weten wanneer het Nederlands elftal speelt en tegen wie. Dat hoor ik van haar. Ik ben meer van het tennis.”

Wel lastig, zo'n naam.

“Helemaal niet. Iedereen onthoudt je naam en het ijs is meteen gebroken, als ik kennis met iemand maak. Er worden dan wel grappen gemaakt, maar dan heb je wel snel ontspannen contact.”

Maar nooit gebaald van een flauwe grap?

“Ben je mal. Ik stond laatst bij de receptie van Rabobank, was nog niet helemaal wakker en zeg, terwijl ik achteloos wat op mijn smartphone kijk: “Dag, ik ben Mark van Bommel.” Ja, zegt die man achter de balie, ik ben Wesley Sneijder. Ik dacht nog: dat is ook toevallig! Dan heb ik niet eens door dat ze op mijn naam reageren.”

En hoe reageren collega's?

“Leuk. Ze hadden op Twitter gezet dat ik een nieuwe club had gevonden. Niet Barcelona of Liverpool, nee LVB Networks. Daar ben ik sinds kort account director.”

Nadeel?

“Nou, ik vind het wel een uitdaging om een keer bovenaan te staan bij een zoekopdracht via Google. Als naamlader ben ik onvindbaar, echt onbegonnen werk. Is het die voetballer niet, dan zit die schoenenreus er wel voor. Maar ik kan ermee leven.”